Ûnder wetter

Het is 2065. Fryslân wordt in het kader van een wereldwijd klimaatakkoord prijsgegeven aan het almaar stijgende water.

De oude koningin Amalia haalt in Leeuwarden de stoffelijke resten van haar voorouders uit de Grote Kerk, overal breken rellen uit. Voordat de dijken worden doorgestoken, wordt de bevolking afgevoerd naar Duitsland en Polen. Toch zijn er mensen die willen blijven. Er wordt een verzetsgroep gevormd om de Friese taal en identiteit veilig te stellen. Het dagboek van een van hen, Sil Posset, geeft een sfeervol en spannend verslag van de gebeurtenissen.

Enkele recensies:

Leeuwarder Courant: ‘Dizze knappe roman leveret in wichtige bydrage oan de diskusje oer identiteit en ymmigraasje.’

De Moanne: ‘Tiemersma hat op oangripende wize in sfear fan mankelikens, ferfal en ferlittenheid delsetten.’

Prijs:€4,95
Art.nr. under-wetter

Bladzijde uit het boek

Op in bepaald stuit fernaam ik hoe’t Seffing neist my siet te snokkerjen.
It is mar in lyts part fan de wrâld dêr’t wy nei sjogge, besocht ik him te treasten en ik lei myn hân op syn triljende earm.
Dêr hie ’k stjerre wold, sei de âldman.
Dy opmerking luts my werom yn de mankelikens dy’t by my sa ticht ûnder it oerflak húsmannet. Ik naam noch in swolch fan de wisky, it spul baarnde my yn ’e kiel en ferdôve my de kop.
Jo moatte sa mar tinke, sei Wester, straks kin yn alle gefallen gjinien der mear mei de kloeren oansitte en dat is ek wat wurdich.
Ik knikte, ynstimmend, hy hie gelyk. En doe wie it safier en foelen my de skilen fan ’e eagen en seach ik wat dit momint ynhold, krekt as waard ik wekker út in lange, lange sliep.
In klok kaam yn byld. De wite sekondewizer ljochte op, skokte oer de plaat by de streekjes del en sette gong nei de tolve. De skynwerper yn Harns swaaide nei de sluzen, in aggregaat loeide. Troch de skreef yn ’e midden gjalpe it earste wetter nei binnen. It fonkele, krolle, skombekke, in reptyl dat him losmakke en útbruts. Doe boppe Ferwert. Wat oer wie fan de dyk waard opblaasd, troch de ûntploffing hinne raasde it wetter begearlik ta it lân yn en Lauwerseach folge en de Lemmer en de Ofslútdyk en doe wie de reis foarby.
Dêr sieten wy, yn it blauwe ljocht, wylst wiete snie spoaren gûlde op it kâlde glês. Wy seine gjin wurd, sprakeleas yn de ynfallende stilte, mei in moarmeren gloede oer alles dat wy ta stân brochten en teknoeiden, tinkend oan wat wie, oan ús heiten en memmen, pakes en beppes, gewoane minsken dy’t libben, leafhiene, dy’t de fette klaai wûnen op ’e see en bewurken fan moarns ier oant jûns let, generaasjes dy’t ús foargiene, fêstbakt ûnder lagen smink oan in machteleazens dy’t ús as in kometesturt oan ’e kont hinget, wy dy’t rize en falle oant it wetter ús boppe de hollen slút en it krekt is as hawwe wy noait bestien en ik besleat dat it sa net ôfrinne soe, net mei my.